When I am an old woman I shall wear purple With a red hat which doesn’t go, and doesn’t suit me. And I shall spend my pension on brandy and summer gloves And satin sandals, and say we’ve no money for butter. I shall sit down on the pavement when I’m tired And gobble up samples in shops and press alarm bells And run my stick along the public railings And make up for the sobriety of my youth. I shall go out in my slippers in the rain And pick the flowers in other people’s gardens And learn to spit.
You can wear terrible shirts and grow more fat And eat three pounds of sausages at a go Or only bread and pickle for a week And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes.
But now we must have clothes that keep us dry And pay our rent and not swear in the street And set a good example for the children. We must have friends to dinner and read the papers.
But maybe I ought to practise a little now? So people who know me are not too shocked and surprised When suddenly I am old, and start to wear purple.

ten blog

Ten blog powstał z tęsknoty za emeryturą :), jako przygotowanie i może trochę oswojenie się z nowym etapem życia. A jednocześnie z tęsknoty za tym, co już było - dawno, dawno temu, kiedy byłam bardzo małą dziewczynką.
I z fascynacji stylem życia moich babć, które miały wtedy może tyle lat, co ja teraz. O ile to możliwe, chciałabym ten styl naśladować i trochę kontynuować.
I o tym właśnie jest ten blog.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą liturgia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą liturgia. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 2 listopada 2026

obiecałam

 streścić pierwsze porządne kazanie. Więc proszę bardzo. Na podstawie ewangelii o śmierci i wskrzeszeniu Łazarza. Po pierwsze, w kontekście szeroko pojętego cierpienia. Bóg nie stoi nad nami jak kat, tylko stoi koło nas i płacze. A my absolutnie nie rozumiemy, dlaczego On nie zrobił tak, żeby cierpienia nie było. Bo przecież absolutnie by mógł. I pewnie nigdy tego nie zrozumiemy. W kontekście śmierci. Jak wyżej. I że jeśli Bóg płakał nad grobem, to nie na pewno :P jest sens w wydzieraniu się na pogrzebach, że alleluja. Że ok, kiedyś pewnie się wszyscy po tamtej drugiej stronie spotkamy. Amen.

Można? Chyba można...

Piszę na exszkolnym laptopie i nie daję sobie rady z układem klawiatury i innymi ustawieniami, od których już się dawno odzwyczaiłam. Teraz muszę zrobić obiad, podlać kwiatki, iść z mamą na spacer. Nie wiem, czy uda mi się jeszcze po tym wszystkim wyskoczyć na cmentarz. 

Dni są od jakiegoś czasu tak ciemne i ponure, że padła mi bateria w fotopułapce i nijak nie może się naładować. 

edytowane wieczorem:

A jednak się udało.






I właśnie. Dla mnie "jesieniara" to nie lalka zawinięta po uszy w kocyk z kubkiem herbaty na stoliku obok i zagapiona w ekran, w najlepszym razie w książkę. Prawdziwa jesieniara włóczy się po parkach, lasach, bezdrożach, cmentarzach. Ma liście we włosach, w nosie zapach listopada - kto zna, ten rozumie :) - w uszach wiatr, przed oczami mgłę, pod nogami jeszcze więcej liści. Takie były jesieniary, kiedy byłam młoda i piękna. Z ówczesnymi jesieniarami łączyła się specyficzna muzyka, jakiś hm neoromantyzm chyba :P i styl ubierania, a la wczesne średniowiecze. Oczywiście, że na miarę moich możliwości i gabarytów usiłowałam być jesieniarą :P. A w każdym razie zazdrościłam tym, które były. 

No.

niedziela, 1 listopada 2026

cmentarnie

 i pogodowo...

Tak było za murem

a tak przed:



W tym roku nie będzie zdjęć oświetlonych cmentarzy, bo świętowanie sprowadziło mi się do roli niańkowania mamie. Od wczoraj był cyrk za cyrkiem, wieczorem byłam bliska płaczu. Wszystko było źle, wianki na grobach za płaskie, obiad bez mięsa i za krótki, a w kalendarzu za dużo spraw na listopad i za szybko je przeczytałam, i w ogóle to wymasowałam ją tak, że teraz do rana ją będzie bolało, i milion innych takich, których już nawet nie pamiętam. Dziś od rana na nowo: że źle zamroziłam mięso, bo kotlety  się posklejały i będą się rozmrażać do wieczora. Ale czekaj - protestuję - nie wiem, co tam wygrzebałaś z zamrażarki. Kotlety były pakowane pojedynczo, każdy w osobnym woreczku, z napisem: GRUBE, takie porządne, na świąteczny obiad. Nie, źle zapakowałam, moja wina i w ogóle. Oglądam tą wielką, już na wpół rozmarzniętą bryłę mięsa i okazuje się, że to były okrawki z kotletów zebrane razem i zamrożone z napisem "siekane", żeby przy chwili zrobić z tego takie kombinowane, gorsze kotlety. Przy chwili, nie we Wszystkich Świętych. Nie, nie, nie, mówi mama, to były grube kotlety, tylko ty je źle zamroziłaś, ja ci to pokażę. Wyciąga kosz i w śmieciach odszukuje karteczkę, i tryumfalnie podsuwa mi pod nos. Na karteczce wielkimi, drukowanymi literami napisane co? No, przeczytaj - proszę. SIEKANE. Mamie spada szczęka i nagle robi się cicho. No tak - przyznaje - bo ja tylko ostatnią literę przeczytałam. 

Kurtyna.

Efekt był taki, że do końca dnia miałam już z mamą św. Spokój, najświętszy ze Wszystkich  Świętych Pańskich na całej ziemi. Za to popołudnie spędziłam na smażeniu siekanych kotletów. 

No ale jak ja mam choćby myśleć w takich realiach życia o byciu świętą? Bo na kazaniu było o świętych współczesnych czasów, czyli o JP2, Wyszyńskim, Popiełuszce i dwóch wielkich mistyczkach, które spędziły życie leżąc w łóżku i żywiąc się tylko Eucharystią. Tak, myślę, że wszystkie wymienione 5 osób są idealnymi wzorami drogi świętości dla każdego słuchacza dzisiejszego kazania... 

Chciałabym kiedyś usłyszeć, że można być świętym a nawet świętą, mając na głowie całe gospodarstwo domowe, wiecznie niezadowoloną mamę, ważąc 100 kilo, nosząc na mordzie całą kolekcję syfów i systematycznie żałując, że się w ogóle urodziło. No ale chyba nie można. Trzeba być papieżem, kardynałem, męczennikiem albo mistyczką. BTW. Flaga Wojowników Maryi ukazująca ideał kobiety jako wiotkosłodką, wychudzoną istotę z buzią jak pupcia niemowlaka powinna być zakazana. Potem szuka taki jeden z drugim ideału i się dziwi. 

I chyba rzeczywiście w tym towarzystwie najbardziej realnym świętym naszych czasów jest św. Spokój...

niedziela, 25 października 2026

chyba mam dość :P

 Na razie moja odpowiedź o brak czasu na emeryturze brzmi: tak, nadal brakuje czasu na wszystko. :P Ten tydzień mija mi pod znakiem odwiedzin rodziny nawiedzającej rodzinne cmentarze. I tak będzie jeszcze przez kolejny tydzień. 

W parafii dziś była niedziela poświęcenia kościoła własnego. Przy tej okazji na kazaniu dowiedziałam się, że Kościół tyle dla mnie robi(ł), szpitale budował i szkoły, stawiał uniwersytety i w ogóle, a ja za to wszystko odpłacam się czarną niewdzięcznością. I że papież, biskupi, księża i  zakonnicy są bardziej Kościołem. Cytat dosłowny. Generalnie w kazaniu chodziło o to, że cywile są? powinni być? najwyżej tylko wdzięcznymi klientami instytucji usługowej, którą jest Kościół (znaczy ci, co bardziej są Kościołem), od stuleci działający dla nich z ogromnym poświęceniem. A oni (znaczy ci, co mniej są Kościołem) tego w ogóle nie doceniają. 

Czasami myślę, że naprawdę tak jest. Nie mam pojęcia, co stało się z duchem Vaticanum II, który dawno temu wychowywał mnie do bycia Kościołem. Nie mniej czy bardziej Kościołem, tylko tak samo. Może ci, co są Kościołem bardziej, doszli w międzyczasie do wniosku, że ci, co są Kościołem mniej - fora ze dwora. I może istotnie mają rację. W każdym razie coraz mniej Kościołem się czuję. Nie wiem, czy niestety, czy stety. 

Dobra, dumaj nie dumaj, carom (ani bardziej Kościołem) nie budiesz. 

Jeszcze malowanka:



niedziela, 6 września 2026

poza Słowem

 i myślę dziś, że Mógłbyś od razu powiedzieć, że "dwaj albo trzej" kobiet nie obejmuje, zasada upomnienia (i towarzyszenia, o którym tak dużo było w liście biskupów) też... bo inaczej nie potrafię wytłumaczyć tego wszystkiego. Chyba że baby się nie liczą. To wtedy Masz rację. 

sobota, 15 sierpnia 2026

Wniebozielna

 

poszła do Nieba i się skończyło. W końcu pozytywnie. Szkoda, że dopiero po śmierci. OK, jak Się Jest Bogiem i ma się do dyspozycji całą wieczność, to pewnie ludzkie życie przy całej jego namolnej długości nie wydaje się niczym znaczącym i można je pozwolić totalnie zmarnować, bo takie to nic. Ale jak się jest tylko człowiekiem, to skala problemu wygląda trochę inaczej jednak. Tyle że co biedny człowiek może na to poradzić.

A tymczasem ja na ziemi dziś wypiłam trzy kawy, żeby jako tako utrzymać się przy przytomności. Na mszy byłam w parafii, potem ogarniałam domowe zaległości, gotowałam obiad, po południu w ramach spaceru poszłyśmy z mamą do parafii odpustowej - ale już było po odpuście, wszystko poskładane na cacy. Tylko kościół taki jakby nie mój. Pełen kiczowatych malunków, które wstyd nazwać obrazami. Jeśli poziom artyzmu oddaje głębię duchową tu panującą, to nie zazdroszczę. Jak Ty tu Możesz wytrzymać? 



poniedziałek, 10 sierpnia 2026

skończyłam pierwszy etap

 ogarniania papirologii zusowskiej. Przede mną drugi etap i oczekiwanie na to, co dalej :P. Czuję się trochę jakbym teraz (sic) zaczynała wakacje, które nie będą mieć końca. Może jakoś tak będę czuć się na początku wieczności?

W każdym razie uczciłam dzisiejszy dzień grillem - taka drobna złośliwość liturgiczna :P. 


Dziś bakłażany wyszły ciut lepiej, ale ciągle nie odkryłam, jak wygrillować z nich maksimum smaku. 

A poza tym - jak widać, miałam ostatnio niezwykle zajęty czas. Dzielony pomiędzy życie towarzyskie (którego chwilowo mam dość), mamę, ogród, ogarnianie mieszkania, zdychanie w upale i takie tam. A mama walczy z nieodbijającą spłuczką do WC i jest autentycznie przerażona, jak woda leje się i leje, i nie przestaje się lać. Trzeba będzie pogadać z hydraulikiem...

Wśród wielu zajęć znalazłam chwilę na ogarnięcie finalne lipcowego czelendżu.











Ostatni lipcowy filmik:


A sierpniowe roślinki już się suszą:


mamy tu proso, miętę, kwiat dyni, odętkę, chabry bylinowe, szczaw, różę, rudbekię bylinowa, płatki słonecznika, liść paproci, owoce ruty - i znowu proso.

czwartek, 6 sierpnia 2026

nie jestem pewna

 czy ja w Niebie to dobry pomysł... Wyobraź sobie świecącego :) ociekającego potem zasyfionego pulpeta. :P. I jak? Widzisz, ja naprawdę nie lubię świecić. Jeśli Masz tam jakieś dyskretne miejsce, gdzie będę mogła (nie świecąc) schować się tak, żebym ja nie musiała świecić i żeby nikt mnie nie musiał oglądać, to ewentualnie wtedy może mieć sens. 

Jest upiornie gorąco. 


Tak gorąco, że zaczynam uważać, ze mycie się to tylko marnowanie wody. :P


edytowane wieczorem:


Potem był deszcz i cień cienia tęczy






a potem deszcz się skończył, wysechł i dalej jest tak samo upiornie gorąco. 

środa, 10 czerwca 2026

jedna trzecia czerwca

 teraz zaczyna się najgorszy czas w roku szkolnym: poprawianie, papierowanie, nasiadówki. Zamknąć oczy, zatkać uszy i przelecieć na oślep do końca. Na domiar złego :P w tym samym czasie kończy się oktawa Bożego Ciała, której przecież nie ma :P (ale jak zwykle z tej okazji występuje zapotrzebowanie na wianki) - i tym sposobem mam jednego dnia pracę, radę, wianki i muszę zdążyć przed 18.00. 

Zielsko już w większości przyniosłam




ale wianki będę wić jutro, żeby nie zdechły. BTW u nas deszczu nie ma, ksiądz jutro więcej wody na święcenie tych wianków wyleje niż dziś z nieba spadło. I mam szczerą nadzieję, że to ostatni raz ten końcoworoczny zapieprz. I że za rok będę mieć więcej czasu na świętowanie końca oktawy, której nie było. :P

Kupiłam nowego mumaka i okazało się, że w fabryce zalali w sitkach od kawy te dziurki, którymi powinna lecieć woda zaparzająca kawę. Nie chce mi się składać reklamacji, pójdę jutro do złotnika (albo na dniach, jutro chyba nie dam rady...) i poproszę o przewiercenie mikrodziurek w środku sitka. Poza tym kawa jest bardzo smaczna, taka jak z prawdziwej kawiarni. Tyle że patałachy zalali odpływ. I mumak mi oczywiście jak zwykle sikał na stół. 

Poza tym mam filmik z ususzonego majowego kalejdoskopu, ale nie mam kiedy go wrzucić na YT. I nazbierałam roślinki na kalejdoskop czerwcowy i już się suszą.


Co my tu mamy.... na górze pięciornik, irys i orliki. Na dole skalnice, bławatki, rogownica, czarny bez, rumianki, jaśmin, żurawka, ligustr, ta jak jej tam nie saletra :P tylko LUCERNA :) i na końcu szczaw. 

I mój prywatny ogrodowy smok, a właściwie smoczyca:


A filmik  muszę niebawem wrzucić, ok. Ale naprawdę chwilowo nie wyrabiam. Do tego jak zawsze przy tej pogodzie (chce padać a nie może) pęka mi łeb. 

czwartek, 4 czerwca 2026

zmoknięta procesja

 i chwała Panu, bo w tym roku suszy deszcz jest u nas szczególniejszą laską Bożą.




Tak sobie dziś myślałam o drodze przez pustynię wielką i straszną, i pełną wężów jadowitych i skorpionów. Że jeśli drogą jest życie, pustynią hm różne okoliczności, to kto jest w moim życiu wężem, a kto skorpionem. :P Zapewne ten, kto gryzie...

I szłam tak sobie, uroczyście prowadząc pod rękę Pana Jezusa, który co chwilę próbował mnie dziubnąć parasolką w oko. Pan Jezus chwilowo schował Się w osobę mojej mamy i zupełnie nie mógł nadążyć za procesją. I przypominaliśmy sobie procesje związane z poświęceniem pól, nie mogąc ustalić, czy u nas były w maju czy w czerwcu - może były różnie. To nie były procesje na Boże Ciało i nie nosiło się Najświętszego Sakramentu, szedł krzyż, ksiądz z kropielnicą, tłumek ludzi śpiewających pieśni, z których pamiętam najbardziej "chwalcie łąki umajone". Miałam może ze 3 lata i do dziś pamiętam komentarz sąsiadki do wersetów, że "i co czuje, i co żyje, niech z nami chwali Maryję". Sąsiadka mianowicie wymieniała wszystkie polne żyjątka, od jaskółek do pająków i od jabłoni do trawy pod nogami - i zdumiona (i niezwykle uradowana) konstatowała, że w takim razie to wszystko też Boga chwali. Wersja bardziej luterska niż ta z Maryją. 

A mama miała wtedy okropny fioletowoczerwony pierścionek, a na ustach okropną taką samą szminkę. I nie podobało mi się to już w wieku trzech latek. Ale mama była, zdaje się, niezwykle z siebie zadowolona, to co miałam mówić. :P

Wtedy dzieci nie komentowały zachowań ani słów dorosłych. Wtedy dzieci słuchały. Że pajączki i trawa też chwalą Boga, na przykład. 

sobota, 9 maja 2026

w ogrodzie, w kalejdoskopie

 i w katedrze, tia. 





Moja malutka jodełka właśnie dojrzała do pierwszej szyszki.

A niżej - ususzony ostatni kwietniowy kalejdoskop.






Dziś z ogrodu przybyła nowa kolekcja:


Zawilce wielkokwiatowe, tasznik, liście paproci, młodziutkie liście winogronu, niezapominajka, lilak, żarnowiec, skalnice, floks szydlasty, konwalia, bratki, gwiazdnica, liście przytulii, smagliczka, kocimiętka, liść ruty, szydlica - chyba tyle. Cała majowa rozmaitość. Wylądowały w książce do suszenia.

A w katedrze światło odbijało się w wypolerowanej podłodze tak samo jak w 2012. 


Dywan pewnie był tak samo zakurzony. 

Pomódlcie się czasem za nich. Żeby patrzyli na świat i ludzi z pozycji dywanu, nie tronu. Światła odbitego w posadzce, nie żyrandola. 

I ja też.

Bo mozolnie wracam do etapu drugiego skrutinium :P i hm, czasami wraca nas życie, nie żadni ważni decydujący. Nie wiem, czy przebrnę. 


poniedziałek, 27 kwietnia 2026

z wczorajszego spaceru

 bo jednak mam potrzebę publikowania wpisów chronologicznie. A u mnie jak nic się nie dzieje godnego wzmianki na blogu, to przez kilka dni. A potem jak mam dwa dni wolnego, to nagle pojawia się materiał na kilkanaście wpisów. :))) Może dlatego mam kilka blogów, ale nawet one nie mają tyle buforu, żeby to jednocześnie przyjąć.

Dlatego kolejne wypełnione kwestionariusze złotych myśli czekają na publikację do kolejnych dni :) - przy  okazji: nie macie pojęcia, jak inspirujące i poszerzające horyzonty jest czytanie Waszych odpowiedzi. Niesamowite doświadczenie. Dlatego nieustająco zapraszam do wypełniania złotych myśli :klik:.


Tymczasem. 

Wczoraj w brewiarzu było takie niebezpieczne czytanie z Grzegorza Wielkiego świętego:

"zaiste, niemądry to wędrowiec, który pociągnięty urokiem ukwieconych łąk zapomina, dokąd miał zamiar skierować swe kroki".

Hehe. Z rozkoszą skierowałam wczoraj kroki ku ukwieconym łąkom. Taka babska przekora. No ale sami popatrzcie:

Jak nie wejść w łąkę kwitnącej szydlicy



starca i wilczomlecza







kukuflałera eeee jak on się nazywa po polsku? gęsiówka? Gęgęflałer? :)))




Gwiazdnicy?




śniedka - asfodela?


Pan jest moim Pasterzem, o Wielki Grzegorzu, i Prowadzi mnie na łąki, gdzie mogę odpocząć. Chociażbym przechodził przez ciemny tunel


na końcu będą rosły kwiatki.



I paprocie.

Amen.


A tu mały bonusik dla miłośników tradycji i magnolii.