streścić pierwsze porządne kazanie. Więc proszę bardzo. Na podstawie ewangelii o śmierci i wskrzeszeniu Łazarza. Po pierwsze, w kontekście szeroko pojętego cierpienia. Bóg nie stoi nad nami jak kat, tylko stoi koło nas i płacze. A my absolutnie nie rozumiemy, dlaczego On nie zrobił tak, żeby cierpienia nie było. Bo przecież absolutnie by mógł. I pewnie nigdy tego nie zrozumiemy. W kontekście śmierci. Jak wyżej. I że jeśli Bóg płakał nad grobem, to nie na pewno :P jest sens w wydzieraniu się na pogrzebach, że alleluja. Że ok, kiedyś pewnie się wszyscy po tamtej drugiej stronie spotkamy. Amen.
Można? Chyba można...
Piszę na exszkolnym laptopie i nie daję sobie rady z układem klawiatury i innymi ustawieniami, od których już się dawno odzwyczaiłam. Teraz muszę zrobić obiad, podlać kwiatki, iść z mamą na spacer. Nie wiem, czy uda mi się jeszcze po tym wszystkim wyskoczyć na cmentarz.
Dni są od jakiegoś czasu tak ciemne i ponure, że padła mi bateria w fotopułapce i nijak nie może się naładować.
edytowane wieczorem:
A jednak się udało.
I właśnie. Dla mnie "jesieniara" to nie lalka zawinięta po uszy w kocyk z kubkiem herbaty na stoliku obok i zagapiona w ekran, w najlepszym razie w książkę. Prawdziwa jesieniara włóczy się po parkach, lasach, bezdrożach, cmentarzach. Ma liście we włosach, w nosie zapach listopada - kto zna, ten rozumie :) - w uszach wiatr, przed oczami mgłę, pod nogami jeszcze więcej liści. Takie były jesieniary, kiedy byłam młoda i piękna. Z ówczesnymi jesieniarami łączyła się specyficzna muzyka, jakiś hm neoromantyzm chyba :P i styl ubierania, a la wczesne średniowiecze. Oczywiście, że na miarę moich możliwości i gabarytów usiłowałam być jesieniarą :P. A w każdym razie zazdrościłam tym, które były.
No.










































