When I am an old woman I shall wear purple With a red hat which doesn’t go, and doesn’t suit me. And I shall spend my pension on brandy and summer gloves And satin sandals, and say we’ve no money for butter. I shall sit down on the pavement when I’m tired And gobble up samples in shops and press alarm bells And run my stick along the public railings And make up for the sobriety of my youth. I shall go out in my slippers in the rain And pick the flowers in other people’s gardens And learn to spit.
You can wear terrible shirts and grow more fat And eat three pounds of sausages at a go Or only bread and pickle for a week And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes.
But now we must have clothes that keep us dry And pay our rent and not swear in the street And set a good example for the children. We must have friends to dinner and read the papers.
But maybe I ought to practise a little now? So people who know me are not too shocked and surprised When suddenly I am old, and start to wear purple.

ten blog

Ten blog powstał z tęsknoty za emeryturą :), jako przygotowanie i może trochę oswojenie się z nowym etapem życia. A jednocześnie z tęsknoty za tym, co już było - dawno, dawno temu, kiedy byłam bardzo małą dziewczynką.
I z fascynacji stylem życia moich babć, które miały wtedy może tyle lat, co ja teraz. O ile to możliwe, chciałabym ten styl naśladować i trochę kontynuować.
I o tym właśnie jest ten blog.

sobota, 31 października 2026

wytęż wzrok

 i znajdź różnicę między tymi dwoma zdjęciami :) oczywiście poza nieco innym wykadrowaniem :)



Sowa odleciała na zimę.... W ogrodzie ostatnie przedzimowe porządki.









Malowanka:

Jesień...

czwartek, 29 października 2026

ależ się uśmiałam :)

 Przeglądając książkę poświęconą przydrożnym krzyżom i kapliczkom w mojej okolicy (dzieło wydane staraniem lokalnego stowarzyszenia) znalazłam figurkę ufundowaną przez mojego własnego hm ciotecznego dziadka, tak to się chyba nazywa. W publikacji podano jego imię i nazwisko, ale przypisano mu tytuł księdza kanonika :))). Był zwyczajnym mieszkańcem wsi i dobrym mężem mojej ciotecznej babci. Czy jakoś tak. Moja babcia była jej ciocią, mój tata mówił do niej ciociu, a to był jej mąż. Rozszyfrujcie sobie, co to za pokrewieństwo. W każdym razie pamiętam ich oboje świetnie i pomysł, że on był księdzem kanonikiem, nieludzko mnie rozbawił. Może świeckiemu nie wypada fundować figurki? :))) 

Drugi smaczek. Przydrożny krzyż z lastryka z obrazkiem Maryi u podstawy, u nas mówią na to figura. Wiem od babci, że postawiono ją w ramach tak zwanego czynu partyjnego, naprawdę. Chyba nie wypadało tego napisać, bo pod zdjęciem jest inskrypcja, że to pani taka a taka (też ją świetnie znam - btw: pani, więc nie dało się napisać, że ksiądz kanonik :))) ufundowała tę figurę jako wotum za spokój duszy swoich dzieci, które zginęły w czasie wojny. Wersja duuuużo ładniejsza. 

I tak to jest z naszą historią. Nie wierzcie historykom, nie warto.

Malowanka:


Fajnie mi się ją maluje, więc idzie szybko. Ale kij od parasolki narysowali irracjonalnie nie w tym miejscu i trzeba to jakoś poprawić, bo razi. 

środa, 28 października 2026

kolejne czytadło

 


Książka opisująca świat pracowników (i pracownic) pierwszych fabryk epoki industrialnej. Tytuł z grubsza nawiązuje do sigli z ewangelii św. Jana, to ten fragment o kobiecie pochwyconej na cudzołóstwie, ten sam, w którym Jezus pisał po ziemi i pierwszy kamień miał rzucić ktoś bez grzechu.

 Nie mam pojęcia, na ile realistyczny jest opis Rodziewiczównej, ale. W książce absolutnie każda kobieta, czy bogata, czy biedna, ma przekichane. Generalnie dlatego, że w każdym przypadku kończy jako zabawka jakiegoś mężczyzny. Który za każdym razem po hm użyciu robi kobietę w konia. I z reguły - jak w ewangelii - jak już kogoś złapią i chcą ukarać, to absolutnie nie mężczyznę. 

Książka jest zbyt nadziana przeróżnymi okropnościami życiowymi, aby ją z przyjemnością czytać. Zdumiewa tylko, że te baby naprawdę były aż takie głupie. Nie wiem, może były. 

Z innych rzeczy. Pozbierałam roślinki do czelendżu na koniec października.

Na górze aksamitka wąskolistna, na dole jakaś ozdobna trawa, czerwone astry, czerwonawe liście róży, niebieski jesienny krokus, liście porzeczki, płatki czerwonej dalii, liście irgi, niebieskie marcinki. Suszą się.

Po przedostatnie. Malowanka z płonącą nie żyrafą, tylko parasolką.


Po ostatnie. Zaczęłam sprzątać z balkonu roślinki, a ustawiłam karmnik. Z fotopułapką.






Te filmiki to z fotopułapki. Niestety, strasznie ciemny dzień dziś był. 
A zdjęcia z ręki, z aparatu.



W pierwszym rzucie głodnych istot pierzastych mam bogatki i kowaliki. 

I to już wreszcie koniec mojego długaśnego wpisu.

wtorek, 27 października 2026

czelendż

 z pierwszej połowy października po wyschnięciu:










I filmik:


Czyż nie październikowy? :)))

Malowanka też jakby październikowa:

niedziela, 25 października 2026

chyba mam dość :P

 Na razie moja odpowiedź o brak czasu na emeryturze brzmi: tak, nadal brakuje czasu na wszystko. :P Ten tydzień mija mi pod znakiem odwiedzin rodziny nawiedzającej rodzinne cmentarze. I tak będzie jeszcze przez kolejny tydzień. 

W parafii dziś była niedziela poświęcenia kościoła własnego. Przy tej okazji na kazaniu dowiedziałam się, że Kościół tyle dla mnie robi(ł), szpitale budował i szkoły, stawiał uniwersytety i w ogóle, a ja za to wszystko odpłacam się czarną niewdzięcznością. I że papież, biskupi, księża i  zakonnicy są bardziej Kościołem. Cytat dosłowny. Generalnie w kazaniu chodziło o to, że cywile są? powinni być? najwyżej tylko wdzięcznymi klientami instytucji usługowej, którą jest Kościół (znaczy ci, co bardziej są Kościołem), od stuleci działający dla nich z ogromnym poświęceniem. A oni (znaczy ci, co mniej są Kościołem) tego w ogóle nie doceniają. 

Czasami myślę, że naprawdę tak jest. Nie mam pojęcia, co stało się z duchem Vaticanum II, który dawno temu wychowywał mnie do bycia Kościołem. Nie mniej czy bardziej Kościołem, tylko tak samo. Może ci, co są Kościołem bardziej, doszli w międzyczasie do wniosku, że ci, co są Kościołem mniej - fora ze dwora. I może istotnie mają rację. W każdym razie coraz mniej Kościołem się czuję. Nie wiem, czy niestety, czy stety. 

Dobra, dumaj nie dumaj, carom (ani bardziej Kościołem) nie budiesz. 

Jeszcze malowanka:



piątek, 23 października 2026

jedynie bezpieczne miejsce uprawy kaktusów

 :)


tia. Przy okazji kupowania sekatora znalazłam promocję na kaktusy, trzy złote sztuka. 


Wylądowały w przestrzeni zamkniętej.




Przy okazji przedstawiam stan aktualny pojemnika szklanego z roślinami, który dostałam na odejście z pracy w czerwcu:


Bluszcz zdechł całkowicie, kalanchoe odbija z jednej strony, zielistka szaleje, a to-kolorowe (fitonia) jakoś daje radę. Jak pójdzie kaktusom, zobaczymy. W każdym razie zrezygnowałam z zamykania pojemników, bo nawet projektowi Biosfera nie udało się zamknąć życia w kapsule. 

Kolejny etap malowanki (jakże ona mi się podoooba)

Istnieje hipoteza, że parasolka płonie, a ten pan z boku to strażak. :)))

Tymczasem dziś za oknem akurat piękna pogoda i szpaki - chyba zbierające się do odlotu.







Wyciągnęłam lepszy aparat fotograficzny i udałam się na pierwszy spacer emerytki. Jak mi dooobrze na tej emeryturze...


Szczegóły za chwilę na ważce.

czwartek, 22 października 2026

mówcie mi: emerytko :)

 właśnie na konto wpłynął pierwszy przelew od ZUSu. Teraz stoję przed zadaniem ogarnięcia mObywatela i legitymacji emeryckiej. 

A dziś od rana ogarnęłam zapchany odpływ w łazience u mamy, skleiłam jej kropelką kilka połamanych rzeczy, przyszyłam guzik, potrenowałam z nią zapinanie i rozpinanie kurtki (takie rzeczy bardzo trzeba trenować), zrobiłam zakupy, po emerycku wykorzystując wszystkie możliwe promocje :), ogarnęłam kwiatki doniczkowe i balkonowe, wyniosłam śmiecie, zacinając się w drodze powrotnej w windzie (na szczęście zaraz ruszyła), a teraz przerabiam jakiś radziecki lniany obrus na komplet ściereczek kuchennych. Zaraz idę grzać obiad z wczoraj... 

W temacie malowanki:


środa, 21 października 2026

jesienny ogród

 malowanka i decyzja o emeryturze. 

Bo dostałam decyzję o przyznaniu emerytury. Pieniędzy, póki co, nie. Więc zastanawiam się, czy nie pomyliłam przypadkiem cyferek, podając numer konta :P. Sprawdzałam kilka razy, ale. 

Malowanka part 2:


Jesienny ogród:








Hm, czy na pewno jesienny?


Porządkuję, sadzę porzeczki, takie tam. W domu ogarniam trochę ogólny bałagan, mamę, sprawy przedcmentarne. I czas leci, jakby miał dokąd :P. Jakby się kto pytał, alerty o wojnie mamy do kilkunastu razy na dobę (w tym ze cztery co noc). Jakby się kto pytał po co, to nie wiem.