buuuu

zdechł mi właśnie mumak, czyli  zepsuł mi się ekspres do kawy :(. Siadła chyba aparatura do ciągnięcia wody pod ciśnieniem, bo z ekspresu ledwie kapie. Bu. Czyli łikend po Bożym Ciele spędzę na ganianiu po sklepach. I już ziewam.

U nas tymczasem dalej nie pada. :( 

Mama dziś ma trochę lepszy dzień, zjadła wczorajszą botwinkę, której zresztą starczy jeszcze i na jutro, a może z biedą i na czwartek. :P Jednak ugotowałam wieeeelki gar. 

Ogarniam właśnie logistykę celebrowania :P z mamą Bożego Ciała, bo nie da rady przejść całej trasy procesji i na pewno nie po mszy bezpośrednio procesję poprzedzającej. Do tego dziś jest rocznica śmierci mojego taty - zaraz idę na mszę, w długi łikend trzeba będzie zrobić wycieczkę na cmentarz. I może okna pomyć - u mnie i u mamy. Och, dobrze, że gotowanie mam na razie z głowy.

No i tak to jakoś płynie pomału. 

edit wieczorem

Pękłam ze śmiechu. Bo mama opowiadała, jak niedawno była w kościele i po mszy było jeszcze nabożeństwo jakieś, ale ona zaczęła wychodzić, bo musiała do WC. No i tak się wygrzebuje z ławki i widzi, że macha na nią znajoma siostra zakonna. Mama do niej szeptem mówi, że musi do łazienki i dlatego idzie. Na co siostrzyczka wyciąga klucz i proponuje mamie kibelek przy zakrystii :P - i kiedy mama odmówiła, stwierdzając, że jednak woli swój w domu i wyszła, siostrzyczka była naprawdę ostro zgorszona brakami w pobożności u mojej mamy. A ze śmiechu pękłam, bo po pierwsze jestem absolutnie pewna, że siostrzyczka pomyślała, że wybrakowana pobożność mamy mojej wynika ze złego wpływu, jaki na mamę mam ja. A po drugie, że siostrzyczka potraktowała mamę zupełnie tak, jak mama traktuje mnie. Z oburzeniem na wybrakowaną nabożność. Jak to się kołem toczy wszystko, no. 

muszę się wypyszczyć

 od kilku dni mama ma to, co nazywam górką. Najchętniej by wyjechała na mnie z mordą (i powiedziała, że to wszystko moja wina - co nb już i tak powiedziała), tyle że nie daję jej ani śladu pretekstu. Ale już mam dość i lada chwila pęknę. Dlatego po prostu muszę, muszę się tu wypyszczyć. 

Bo się czepiam i kontroluję, ile mama je, i ciągle gadam, że je za mało, i to jest moja wina. A dziś to w ogóle nie wiem, za co, chyba za to, że coś ją boli? W każdym razie jestem niedobra, że nie powiem zła, nie spełniam oczekiwań, powinnam zawsze i wszystko więcej, dłużej, lepiej, bardziej nabożnie i przede wszystkim bardziej klerykalnie. :P 

Ugotowałam obiad na dziś i na jutro (mama oczywiście nie chciała jeść, bo "dopiero jadła", a poza tym po co już dziś kupiłam botwinkę _dopiero_ na jutro? Bo jutro pół dnia jestem w pracy i gdybym o 13.30 przyszła do domu z surową botwinką, to obiad by był na 15.00 i nie chciałabyś jeść, bo już za późno. A tak to możesz ugotować przed południem, kiedy ja będę w pracy. Okazało się, że nie może - i ja ugotowałam dziś. Na jutro. Mea maxima culpa.)

I do tego dziś jest dzień dziecka. Prawda? Nie wiem, może mama się zorientuje za parę dni, że jednak był. I da mi stówę albo dwie, a ja to odbiorę jako "idź do sklepu i wypchaj się". Na cholerę mi te stówy. 

Całą nadzieja, że górka minie i znowu będzie parę miesięcy świętego spokoju. Ale obawiam się, że wcześniej będzie megaawantura i nie da się tego uniknąć.