jak kiedyś będę

 żałować, że odeszłam ze szkoły, przypomnijcie mi, proszę, dzisiejszy dzień. 

Nic szczególnego w sumie się nie działo, oprócz tradycyjnego wykłócania się o stopnie na koniec roku - ostatni raz. Wczoraj zaniosłam podanie o rozwiązanie umowy o pracę. Teraz muszę tylko zorganizować imprezę pożegnalną i dopilnować zusowskiej papirologii. I będzie.

Z innych takich. Przypominam o nieustającej możliwości odpowiedzi na moje złote myśli :klik:, gdyby ktoś się namyślił na złoto. 

Z jeszcze innych. Oto drugi majowy czelendżowy filmik:

i parę zdjęć:

To z tych:

 Konwalia, orlik, śniedek, niezapominajki, trawy, żurawka, bratki polne, dąbrówka, jaskółcze ziele, żylistek, rumianki, lepnica, tawuła, przetacznik ożankowy.

W kalejdoskopie:

i w słoiku

i aktualny pasek:

czytam Magnifica humanitas

i mam wiele raczej smutnych refleksji.

Po przeczytaniu całości:

1. Wydaje mi się, że ta encyklika jest swoistym wołaniem na puszczy. Apeluje o zachowanie dobra tych rzeczy, które już dawno poszły w swoją złą stronę i raczej nie wrócą. Jak chociażby "ekologia komunikacji" - pkt 137 nn, jakiej już od dawna nie ma i do której się nie opłaca wracać. Nawet mediom katolickim. Bo nikt nie kliknie, jeśli napiszemy uczciwie i bez podpuchy typu klikbajt (czyli przynęta, żebyś kliknął, durniu czytelniku).

2. Chociaż najchętniej przyjęłabym ustawienie jasnej granicy: dotąd katolikowi wolno korzystać z technologii, a dalej już nie - no wiem, że nie da się, niestety, takiej granicy postawić. Po pierwsze, w Kościele brakuje specjalistów od technologii, nie tylko AI, którzy znaliby się na tym na tyle, żeby fachowo określić, w którym momencie technologia zagraża człowiekowi. Po drugie, technologia rozwija się (a zatem i zmienia) w takim tempie, że wolno mielące młyny Kościoła nie mają szans śnić o nadążeniu. 

3. Mimo klikbajtów (sic), że nowa encyklika Leona XIV ma być o AI, to nie jest encyklika o technologiach. To jest encyklika o nauce społecznej Kościoła w I połowie XXI wieku. Jeśli kogoś bardziej interesują technologie niż nauka społeczna (i zdanie Kościoła o technologiach bardziej niż o nauce społecznej), nie będzie encykliką zachwycony.

4. Generalnie gdybym miała jednym słowem podsumować całą encyklikę, to byłoby to słowo: uważajcie. I prawdopodobnie jest to wołanie na puszczy, niestety. (Chyba, że wtrącą się jakieś enty - patrz niżej :P)

5. Rozwaliła mnie wzmianka w encyklice o Tolkienie. :))) Szkoda, że nie o hobbitach, którzy małymi rączkami pchają historię, i nie o mutilateralności ludów Śródziemia. :))) I szkoda, że nie o Sarumanie. Bo w zasadzie to Tolkien jakieś sto lat temu już tą encyklikę napisał. :P

6. Wydaje mi się, że encyklika - jako skierowana nie tylko do Ważnych i Wielkich - powinna mocniej wyartykułować to, co leży w zakresie możliwości zwykłych ludzi. To było wspomniane, ale może warto by było to wszystko wydobyć i zebrać do kupy: pielęgnuj swoje człowieczeństwo, przyjmij swoje ograniczenia, nie chciej być cyborgiem bez słabości i wad. Przyjmij człowieczeństwo, wady i słabości ludzi dookoła ciebie. Na ile to możliwe i potrzebne, otaczaj ich miłością w konkretach drobnych, codziennych czynów i postawy troski. W internecie nie trolluj, nie udawaj, nie naciągaj, nie manipuluj. Do technologii podchodź z dużą dozą zdrowej nieufności. Jeśli masz dzieci, wychowuj je do relacji, nie do technologii.

7. Bardzo mnie ujęło sformułowanie: "ja, wierzący pośród wierzących". Znaczy: papież. Żebyż tak nas traktowali PT Głoszący kazania... (patrz chociażby wczoraj).

8. I następne sformułowanie: "przymierze chwały i kruchości". Człowieczeństwo, które jest domem Boga. Genialne. 

9. I ostatnie w tej nowennie :) - "stańmy się tkaczami nadziei". Niteczka po niteczce. Żeby zobaczyć splot, trzeba wziąć dobrą lupę. Aż tak nieważni, gdy to, co ważne, obawiam się - zawiodło.

zielonoświątkowo

 jakkolwiek heretycko to brzmi. :P Jak byłam całkiem mała, Zielone Święta zwano świętem ludowym i obchodził je hucznie niejaki PSL. :))) Ale do rzeczy.

Zielonoświątkowe było menu. Wczoraj upiekłam zielonoświątkowe ciasto

zwykłe siermiężne i bardzo ludowe ciasto drożdżowe - i zdziwiłam się, jakie jest przepyszne. Dziś na śniadanie zrobiłam twarożek z niepospolitą ilością zieleniny - szczypiorek, pietruszka, tymianek, oregano, mięta. Mięta. Kiedy to tak mi pachniał miętą śniadaniowy twarożek? Jasne. W karmelu. 

Jakże to było dawno. Może w innym świecie, może w jakiej odległej galaktyce. 

Na kazaniu dziś - dla odmiany - usłyszałam, jaki ten świat jest zepsuty i że my wszyscy jesteśmy okropnymi, niewierzącymi grzesznikami. Do kościoła chodzimy tylko i wyłącznie z przyzwyczajenia i ze strachu, co ludzie powiedzą, jakbyśmy nie przyszli. O, Duchu Święty kochany. Co ja złego zrobiłam, że takich ciężkich bzdur muszę wysłuchiwać, kiedy cały zielony świat (wraz z moim zielonym ciastem) do mnie krzyczy: kochaj Boga, bo Jest wspaniały. Ciesz się światem, bo jest piękny. A tu słyszę: wszystko o kant d* potłuc, a was razem ze wszystkim, bo gdybyście mogli tu nie być, to byście nie byli. I za co, za co?

I wcale nie słoneczko nasze mówiło, tylko jakaś lokalna sława, co po mszy sprzedawała książki swoje. Ponieważ tych głupot specjalnie długo słuchać się nie dało, zaczęłam się zastanawiać, czy taki jeden z drugim przed wymyśleniem kazania (ewentualnie ściągnięciem go z neta) chociaż przez chwilę zastanawia się, do kogo będzie mówił. Czy do ludzi wierzących, czy do niewierzących, na przykład. A może do żarnowców.

Też by im powiedział, że gdyby mogły, to by wcale nie kwitły? :P

Żarnowce rozsiadły się na polanie, tworząc złocistą plamę - pamięta ktoś? A dalej było: braciszkowie skrzydlaci, chwalcie Pana, chwalcie Boga, bo czym my stworzenia zdołamy odpłacić, jeśli nie piosenką ubogą - za słońce jasne, niebo czyste i łąki zieleń. 

Zielonoświątkową. Amen.

edit wieczorem:

Tak mi pasuje dziś. 

A na ważce zdjęcia z dzisiejszego zielonego (i trochę żółtego) spaceru.

to skosiłam :(

 btw: skoszenie ogrodowego trawnika akurat było na mojej liście rzeczy do zrobienia.

No żal było kosić, no. 

Co do listy: z 14 punktów jak dotąd skreśliłam cztery. Słownie: cztery. Za to zrobiłam chyba z milion rzeczy spoza listy. I ok, zaczęłam (parę) (przygotowania do) innych punktów. :P

Kalejdoskopu na liście nie było. To ten z początku maja, ale wysuszony:

Chyba zrobił mi kawał i zrobił się żółty. :)))

Filmik:

A zestaw do kolejnego kalejdoskopu jeszcze się suszy.

to już mogę pokazać

 całość, bo PT Beneficjentka otrzymała. :)

Te urocze mazaje na górze obrazków to zakamuflowany mój artystyczny bałagan na biurku. :P

A poza tym nazbierałam dziś roślinki na kolejny kalejdoskop i już się suszą:

Od lewej (matko, która to lewa? :))): konwalia, orlik, śniedek, niezapominajki, trawy, żurawka, bratki polne, dąbrówka, jaskółcze ziele, żylistek, rumianki, lepnica, tawuła, przetacznik ożankowy.

Przy okazji - gugle mi uświadomiły, że ta roślinka kwitnąca na różowo, którą nazywam szydlicą, naprawdę nazywa się iglica. A szydlica to jakieś drzewo czy coś. Więc pardon. 

A na jutro mam 14 punktów na liście rzeczy do zrobienia. Ciekawe, ile zrobię. :P

A, jeszcze obrazek z dekady:

dwie trzecie maja

 po pracy pojechałyśmy na cmentarz z mamą - korzystając z pogody, bo podobno już-już ma się znowu psuć.

Pamiętam, jak za dzieciaka chodziłam na ten cmentarz jeszcze w towarzystwie tych, co dziś na tym cmentarzu leżą. Tak samo kwitły konwalie - teraz już tylko na najstarszych grobach, wtedy na co drugim. Uczyłam się robić wianki z rozchodnika - wytrzymywał stosunkowo długo na grobowej lastrykowej płycie, nawet przypalony słońcem. Teraz jakieś marmury, granity, bunkry. Dawno, dawno temu większość grobów to była betonowa otoczka, taki brzeg, wypełniony ziemią, w której gęsto kwitły wspomniane konwalie, a z nich z jednego końca sterczał metalowy krzyż, a na nim była tabliczka z danymi pochowanej osoby. Jak to było dawno.

Przy okazji wizyt na cmentarzu odbywał się krótki spacer w zacmentarnym lesie albo wycieczka na wiślany wał. Czasem wracało się do domu piechotą, mostem przez Wisłę. Trawa była zielona, kwitły maki. Ptaki śpiewały. 

Prawie jak dziś. :P

się dzieje

 redaguję powoli treść podania o rozwiązanie stosunku pracy. Kiedyś mówiłam M. - jeśli chcesz odchodzić, zrób to w takim stylu, żeby inni chcieli wyjść razem z tobą. :P Ze mną pewnie chcą, tylko nie mogą, ale gdyby mogli, chętnie by wyszli. :) Pisząc o stylu - nie łudzę się, że będą za mną łzy wylewać i żałować, że już mnie nie ma. Ale. Mam nadzieję, że nikt nie powie, że dobrze, że odeszłam. :P

Tymczasem w pewnym naszym lokalnym zaściankowym trzęsionku ziemi i przy okazji towarzyszących mu zmian personalnych usłyszałam dziś, że "nikt nie żałuje, że on odchodzi", a wręcz: "chwała Bogu, że". I to dopiero jest tragedia. Nie dość, że przegrał, że został sam, to jeszcze na odchodne po kątach ludzie Bogu dziękują, że już nie będą musieli go oglądać i  z nim rozmawiać. 

No ja bym nie chciała tak odchodzić, naprawdę. 

Natomiast najbardziej w tym wszystkim Bogu dziękuję, że w końcu się okazało, że nie ma wielkich nietykalnych. I zastanawiam się, kto jeszcze będzie musiał zmienić miejsce (za)siedzenia. Na gorsze.