czelendż - zamknięcie sierpnia

 Przypominam:

nawłoć, wrzos, cynia, marcinki, dzielżan, kosmos, jastrzębiec kosmaczek, gipsówka, czosnek, jakaś bylica.

Po wysuszeniu:

Filmik:

Niestety, to nie jest jedyny (życiowy) czelendż, z jakim muszę (niechętnie) dawać sobie radę ostatnio... z przyczyn technologicznych muszę (niechętnie) zapdejtować moje umiejętności aplikacyjno-technologiczne, czego - jako technodebil praktykujący - naprawdę nie cierpię. Poza tym aktualnie rozgrywa się parę kwestii związanych z dzierżawą mojego ogrodu i to też mnie trochę kosztuje, nie tylko nerwów. 

Pozdrawiamy: ja i mój ogród:

PS. Robię się za stara na trawienie grilla... :( niestety, mój organizm zdecydowanie woli mąkę i inne węglowodany niż mięso, zwłaszcza uwędzone/przypalone - i ostatnio dobitnie mi o tym powiedział. :(

poza Słowem

 i myślę dziś, że Mógłbyś od razu powiedzieć, że "dwaj albo trzej" kobiet nie obejmuje, zasada upomnienia (i towarzyszenia, o którym tak dużo było w liście biskupów) też... bo inaczej nie potrafię wytłumaczyć tego wszystkiego. Chyba że baby się nie liczą. To wtedy Masz rację. 

pozdrowienia od

 mojego ogrodu na początku jesieni:

:)

wracam do czytania

 i babskich czytadeł.

Czyli wróciłam do Rodziewiczówny. Książka taka sobie. Historia nieco nawiedzonego chłopaka, który mógłby być świętym epoki industrialnej.

Przy okazji - świetnie widać, jak ludzie z końca 19 i początku 20 wieku wyobrażali sobie świętych. Nie są to już może eteryczne, wiecznie wzdychające, półprzezroczyste sylwetki ascetów rodem ze średniowiecza. Ale. Mamy tu wyraźnie zarysowany obraz człowieka, który odrzuca życie doczesne w sensie, że nie spodziewa się po nim niczego dobrego i zużywa je (dobór czasownika przemyślany) na pozyskiwanie zasług na wieczność. Ani śladu jakiejkolwiek wzmianki o jakiejś relacji delikwenta z Bogiem - za wyjątkiem grzecznego życia modlitewno-sakramentalnego, za to silny rys prospołeczny - ludzi trzeba hm wychowywać i robić im jak najwięcej dobra (w domyśle: to się w wieczności opłaci), natomiast z niewzruszoną cierpliwością znosić wszelkie zło od losu i od ludzi (bo za to w wieczności będzie wynagrodzone). Małżeństwa, oczywiście, się nie zawiera, życie seksualne nie istnieje, za to wychowuje się cudze dzieci - i to mi jako żywo przypomina jakąś nabożną książkę, w której nie pamiętam jaki święty zaopiekował się znajdą i dziękował Bogu, że oto ma dziecko bez potrzeby "kalania się z kobietą". Nie skomentuję. 

W sumie książkę czyta się wystarczająco przyjemnie, bo akcja wartka, zwrotów w niej nieoczekiwanych kilka, a apostolstwo mało nachalne. A gorsze momenty zawsze można przysłodzić najnowszym dżemikiem jabłkowo-malinowym.

po rosie

 dziś poszłam do ogrodu rano. Już jesień...

Rosa zdążyła spaść, ale nie zdążyła wyschnąć.

Na wrzoścu zamieszkał pająk

a na workach kompostowych - winniczek.

Pozbierałam cały koszyk jabłkowych spadów i pojemniczek niemal ususzonych jesiennych malin, i smażę dżem. Na razie przypomina czerwoną brejkę, ale zapachu nie potrafię Wam opisać...

I zaczynam zauważać, że bez pracy życie biegnie trochę wolniej.