When I am an old woman I shall wear purple With a red hat which doesn’t go, and doesn’t suit me. And I shall spend my pension on brandy and summer gloves And satin sandals, and say we’ve no money for butter. I shall sit down on the pavement when I’m tired And gobble up samples in shops and press alarm bells And run my stick along the public railings And make up for the sobriety of my youth. I shall go out in my slippers in the rain And pick the flowers in other people’s gardens And learn to spit.
You can wear terrible shirts and grow more fat And eat three pounds of sausages at a go Or only bread and pickle for a week And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes.
But now we must have clothes that keep us dry And pay our rent and not swear in the street And set a good example for the children. We must have friends to dinner and read the papers.
But maybe I ought to practise a little now? So people who know me are not too shocked and surprised When suddenly I am old, and start to wear purple.

ten blog

Ten blog powstał z tęsknoty za emeryturą :), jako przygotowanie i może trochę oswojenie się z nowym etapem życia. A jednocześnie z tęsknoty za tym, co już było - dawno, dawno temu, kiedy byłam bardzo małą dziewczynką.
I z fascynacji stylem życia moich babć, które miały wtedy może tyle lat, co ja teraz. O ile to możliwe, chciałabym ten styl naśladować i trochę kontynuować.
I o tym właśnie jest ten blog.

niedziela, 15 listopada 2026

resztki jesieni

 





I to jest zajawka do wpisu, który niebawem pojawi się na ważce. Chyba.



(Mam trochę zaległości z wpisami na ważce i bycie na emeryturze zupełnie mi nie przeszkadza w nawarstwianiu ich, zaległości, znaczy).

Dobra. Co co refleksji na temat ewangelii z dnia. Talenty i te rzeczy. Tak se myślałam dzisiaj o milionie plus swoich niewątpliwych talentów. I o tym, że w zasadzie żaden z nich nie został wykorzystany z prostego powodu: nikt nigdy nie chciał z z moich talentów korzystać. Choćby talent do kucharzenia. Mogę se ugotować, upiec i zjeść wszystko sama, tia. Mama jeść nie będzie, nikogo innego nie mam, a gotowanie dla obcych trzeba uzgodnić z sanepidem :P. I tak jest ze wszystkim.

Nie wiem, czy to się czasem nie będzie liczyć jako marnowanie talentów, pewnie będzie. 

O kazaniu chyba lepiej nie będę pisać. A pozytywna refleksja brzmi: jak nie ma naszego słoneczka ani żadnych gości, moja parafia jest przemiłym miejscem. I znowu wraca refleksja, że nie chciałabym być człowiekiem, którego nieobecność sprawia, że wszyscy oddychają z ulgą. :P I w ogóle to jak bardzo trzeba mieć narąbane, żeby nie lubić ludzi. 

Żeby była równowaga, przy spokoju mamy i nieobecności Strasznego De oberwałyśmy z mamą od Pani Prowadzącej Wielkiego Czarnego Psa, która wyskoczyła na nas z mordą, że zajmujemy dwie trzecie chodnika (muszę prowadzić mamę pod rękę, bo niewiele widzi i się przewraca). Nie wiem, może ona ze swoim psem chciała te dwie trzecie zająć? Nie zareagowałyśmy, ale idąc dalej za kilka sekund wpakowałam się w urocze, wielkie g* pozostawione na środku chodnika najprawdopodobniej przez psa mordziastej pani. 

No tak, można nie lubić ludzi, tylko dlaczego i po co? A może ona otrzymała talent do nielubienia ludzi i właśnie go pomnaża? A może i nasze słoneczko otrzymało kilka takich talentów do obsuwania wszystkich, krzywienia się i wydziwiania, i dzielnie je pomnaża przy każdej okazji? A może i moja mama? 

I jeszcze w kontekście talentów - chodzi za mną pytanie z innego kazania: co byś robił(a), gdybyś wiedział(a), że został ci rok życia. Ja - nic. Może przestałabym usiłować się odchudzać, bo i tak nic mi z tego nie wychodzi, więc kij z tym i po co się męczyć, jak i tak umrę. A tak to przynajmniej wcześniej się najem. :P

I napiję. 

Dziś znowu herbatka czarna z przyprawami, ciężka, intensywna, smaczna.


Tak smaczna, że połowę wypiłam zanim wylosowałam Samuela. 

Tego od Samuelu, Samuelu. Oto jestem, przecież mnie wołałeś. Nie wołałem cię, idź spać. A jeszcze wcześniej - cudownie narodzony syn bezpłodnej żony Elkany, Anny. Tej, co modliła się, nie mówiąc, a Heli myślał, że się spiła, baba jedna. No cóż, baba. 
Samuel oddany Panu, gdy skończył 3 lata. Bez żadnej możliwości własnej decyzji. I nie, wcale nie oznaczało to życia w celibacie czy dozgonnej czystości. Nie te czasy.
Samuel przepowiadający Helemu, że szlag trafi jego synów. I że On Jest Bogiem, niech Robi, co Uważa za słuszne. 
Samuel - sędzia, Samuel - ojciec dwóch synów, Samuel - ten, który ukoronował pierwszego króla izraelskiego, chociaż wcale nie miał ochoty tego robić. Bardziej dbał o interesy Boga niż sam Bóg? Samuel, który namaścił Dawida na króla jeszcze za panowania Saula. Tego, co był rudy, miał piękne oczy i pasł owce. Chociaż wcale nie Dawida chciał namaszczać, tylko jego najstarszego brata. A potem umarł. A potem Saul wywołał jego ducha, czym pogrążył się ostatecznie. Chyba tyle o nim wiem. 

Co mnie uderza, jak tak se to piszę - że Samuel pomimo posiadania własnych koncepcji miał tą ważną cechę, że potrafił ze swoich koncepcji rezygnować. Może mu się słusznie wydawało, że Izrael nie potrzebuje króla - ale ok, poszedł, ukoronował Saula. Może mu się słusznie wydawało, że Eliab będzie lepszy jako król niż taki Dawid. Ale ok, namaścił Dawida. Jeszcze wcześniej był przekonany, że nie powinien mówić Helemu o proroctwie dotyczącym jego synów. Ale powiedział. 

Nawet jeśli Słowo jest bez sensu. Nawet jeśli tym razem ja naprawdę wiem lepiej. Nawet jeśli. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Uprzejmie proszę jakoś podpisywać komentarze. Istnieje ryzyko, że niepodpisane komentarze będę konsekwentnie ignorować.