wreszcie

 mam chwilę, żeby Wam pokazać ostatni październikowy filmik z czelendża.

Przypominam, że to  aksamitka wąskolistna, jakaś ozdobna trawa, czerwone astry, czerwonawe liście róży, niebieski jesienny krokus, liście porzeczki, płatki czerwonej dalii, liście irgi, niebieskie marcinki.

Kilka zdjęć:

Tymczasem już tydzień temu nazbierałam, co się ostało po pierwszych listopadowych przymrozkach - i przyznaję się bez bicia, że zbierałam na cmentarzu:

Oprócz chryzantem mamy tu przymiotno, wrotycz, liść mahonii, kwiatki gailardii, listek tulipanowca. Na nitkę proszę nie zwracać uwagi, to efekt intensywnego przerabiania nadmiernej ilości prześcieradeł na kilka brakujących poszewek na poduszki. A jak się kwiatki wysuszą i będę mieć chwilę, powstanie filmik listopadowy. 

Z kwestii pozaczelendżowych - dziś rano zastałam mamę w kuchni, pożerającą śniadanie. Czyli chyba kryzys minął. Ja za to przez pół dnia czułam się jak flak. 

Z kwestii przedadwentowych: dziś Jozue

w towarzystwie białej tym razem herbatki z niewielką ilością mięty, piernikowych przypraw i czegoś tam jeszcze. Dobra, ale cienka. Jak to biała.

Wracając do Jozuego ( nie wiem, sami faceci są na tych kartach?) - Jozuego, który najpierw nazywał się Ozeasz, a w ogóle to i tak jedno i to samo imię, jak Anna i Hanna na przykład. I kto wie, czy gdyby Jozue nie pożył parę lat dłużej (a podobno żył ponad setkę), to czy by nie skończył z fonetyczną formą Jezus. Bo to ciągle to samo imię.

Jak myślę: Jozue syn Nuna, to przede wszystkim widzę tego jednego z dwóch wiernych, chłopaczka napalonego na podbój Kannanu. Potem sługę Mojżesza, zazdrosnego o Boże łaski (i to akurat jest zjawisko mocno mi znajome...) i nie wychodzącego z namiotu, dopóki twarz Mojżesza promieniała po rozmowie z Bogiem. Czyli miał najmocniejsze pośrednie doświadczenie Boga, jakie ktokolwiek mógł (pośrednio) mieć. Chyba. Potem, po śmierci Mojżesza, Bóg już bezpośrednio mówi do Jozuego: bądź mężny i mocny. I cała zabawa z wprowadzaniem ludu do Kannaanu, kolejne walki, w tym Jerycho, obrzezanie ludu nad Jordanem, znaczy tych wszystkich facetów, którzy urodzili się po drodze i było im jeszcze co obcinać (auu), i przynajmniej dwie historie z kamieniami. Jozue, zdaje się, lubił kamienie. 

Prawdopodobnie pominęłam wiele aspektów związanych z Jozuem. Ale wydaje mi się jedną z najidealniejszych postaci w całej Biblii. Tak na oko. 

Straszne.