When I am an old woman I shall wear purple With a red hat which doesn’t go, and doesn’t suit me. And I shall spend my pension on brandy and summer gloves And satin sandals, and say we’ve no money for butter. I shall sit down on the pavement when I’m tired And gobble up samples in shops and press alarm bells And run my stick along the public railings And make up for the sobriety of my youth. I shall go out in my slippers in the rain And pick the flowers in other people’s gardens And learn to spit.
You can wear terrible shirts and grow more fat And eat three pounds of sausages at a go Or only bread and pickle for a week And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes.
But now we must have clothes that keep us dry And pay our rent and not swear in the street And set a good example for the children. We must have friends to dinner and read the papers.
But maybe I ought to practise a little now? So people who know me are not too shocked and surprised When suddenly I am old, and start to wear purple.

ten blog

Ten blog powstał z tęsknoty za emeryturą :), jako przygotowanie i może trochę oswojenie się z nowym etapem życia. A jednocześnie z tęsknoty za tym, co już było - dawno, dawno temu, kiedy byłam bardzo małą dziewczynką.
I z fascynacji stylem życia moich babć, które miały wtedy może tyle lat, co ja teraz. O ile to możliwe, chciałabym ten styl naśladować i trochę kontynuować.
I o tym właśnie jest ten blog.

poniedziałek, 16 listopada 2026

ostatni listopadowy cmentarz

 Poszłam sprzątnąć z grobu przemarznięte chryzantemy - bo, zdaje się, będę miała kolejny zaprzyjaźniony grób na mojej głowie i odpowiedzialności. No ale.



Tak sobie łaziłam przez najstarszy cmentarz w Puławach, jeszcze z czasów carskich, stwierdzając, że jeśli jakiś pomnik mi się podoba, to ten



i że pomnik pewnie nie ma wpływu na spokój duszy pochowanego, ale pod takim nagrobkiem to chyba śpi się wyjątkowo spokojnie? :) W każdym razie ja bym taki chciała mieć - i wiem, że nic z tego.

Stanęłam, na przykład, nad grobem mojego Formatora Pierwszego, jeśli ktoś go jeszcze pamięta - litościwie nie zrobiłam zdjęcia. Pomnik, niestety, prędko mchem nie porośnie... Widzisz - myślałam - a jednak. I módl się, żebym była godna tego, czym jestem. 

Ktoś mnie ostatnio pytał, do kogo bym napisała list, gdybym wiedziała, że to końcówka mojego życia. Myślałam nad tym długo - i obawiam się, że większość tych ludzi nie żyje. Bo na przykład do Formatora Pierwszego chciałabym napisać (mam gdzieś jeszcze w papirach jego list do mnie, btw). Może do mojego ojca. Może do mojej babci, jego mamy. 


Może to znak, że się starzeję - większość przyjaciół mam na cmentarzach. :P

Herbatka hm. Niestety, czerwona. Na szczęście tak wymieszana z przyprawami, że czerwoność znikła. 

Dziś Noe. Chyba naprawdę na tych kartkach nie ma kobiet? Bracia protestanci też się boją bab czy co?


Dobra, Noe. Jak Noe to potop i budowanie arki na pustyni. Potem wytrzymywanie w śmierdzącym zoo przez 40 dni. Eksperymenty z gołębicą. Lądowanie na Araracie. Przymierze z (tfu) tęczą w tle. Wynalezienie wina (i od razu się spił, ha, znowu dowód na to, że jakkolwiek ostrą selekcję przeprowadzisz, żeby wybić złych, a zostawić samych dobrych, ci dobrzy za chwilę się rozsypią i będzie po staremu, a nawet gorzej). 

Także ten. Czystki nie mają sensu. Nawet Bogu to nie wyszło. A niektórzy dalej próbują...

Chyba to samo można powiedzieć za każdym razem o zaczynaniu od nowa. :P Świat odbudowany po potopie jaki jest - każdy widzi.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Uprzejmie proszę jakoś podpisywać komentarze. Istnieje ryzyko, że niepodpisane komentarze będę konsekwentnie ignorować.