When I am an old woman I shall wear purple With a red hat which doesn’t go, and doesn’t suit me. And I shall spend my pension on brandy and summer gloves And satin sandals, and say we’ve no money for butter. I shall sit down on the pavement when I’m tired And gobble up samples in shops and press alarm bells And run my stick along the public railings And make up for the sobriety of my youth. I shall go out in my slippers in the rain And pick the flowers in other people’s gardens And learn to spit.
You can wear terrible shirts and grow more fat And eat three pounds of sausages at a go Or only bread and pickle for a week And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes.
But now we must have clothes that keep us dry And pay our rent and not swear in the street And set a good example for the children. We must have friends to dinner and read the papers.
But maybe I ought to practise a little now? So people who know me are not too shocked and surprised When suddenly I am old, and start to wear purple.

ten blog

Ten blog powstał z tęsknoty za emeryturą :), jako przygotowanie i może trochę oswojenie się z nowym etapem życia. A jednocześnie z tęsknoty za tym, co już było - dawno, dawno temu, kiedy byłam bardzo małą dziewczynką.
I z fascynacji stylem życia moich babć, które miały wtedy może tyle lat, co ja teraz. O ile to możliwe, chciałabym ten styl naśladować i trochę kontynuować.
I o tym właśnie jest ten blog.

sobota, 21 listopada 2026

Obiecałam wpis o

Rodziewiczównej. Najpierw taki filmik podesłany przez Kawę-z-mlekiem:


Filmik jest obłędnie długi, fakt. Oglądałam go na raty. Większość informacji mnie nie powaliło ani nie zszokowało - jak się czyta Rodziewiczównę od lat nastoletnich, to przeczytało się tak z tysiąc notek biograficznych przy okazji. A z upływem lat notki robiły się coraz śmielsze i coraz więcej insynuujące. Nie że koniecznie prawdziwie. W końcu. Ja przecież sama kiedyś w oczy usłyszałam, że skoro wiecznie biegam w dżinsach, nie wychodzę za żaden mąż ani nie prowadzam się z facetem, to na pewno jestem homo. Możecie zgadywać, kto mi to powiedział. :P Nie jestem pewna, czy miałam już 20 lat, czy jeszcze nie. :P

Ale wracając do Rodziewiczówny. Nie miałam pojęcia, że ona dożyła do drugiej wojny, jakoś mi się kropki zupełnie nie połączyły, kiedy patrzyłam na datę śmierci. To raz. Druga sprawa - na filmiku rozwaliło mnie święte oburzenie narratora, że jak to, jak Rodziewiczówna mogła skrzywdzić swojego biednego poddanego. Mogła. Tak jak przeciętna nauczycielka naprawdę może nie zdzierżyć i "skrzywdzić biedne, niewinne dziecko", tak samo zresztą niewinne jak tamten chłop. I potem jest święte oburzenie, jak ona mogła. Rodziewiczówna w wielu książkach wspomina o niższych warstwach społecznych notorycznie i rozmyślnie pasożytujących na warstwach wyższych. Coś jak komunistyczny pijaczek spod sklepu, co okradł niepijaczka, "bo on ma". I weź nie daj w mordę.

No, to chyba do filmiku tyle. Przypadkiem ostatnie czytadło jest właśnie w tym temacie:


Tak przy okazji, obrazek na okładce wcale nie jest adekwatny do wnętrza dziełka. Ognistych romansów w środku brak. Jest za to świetny opis chylących się już ku upadkowi dworków szlacheckich z XIX wieku i świetna parada różnego typu postaci. Wszystko pod pretekstem podróży pewnego Kostusia (Konstantego chyba, nie szkieletu, nie :P) przez ileśtam kolejnych folwarków i majętności w celu znalezienia żony. Spoiler: znajduje :P. Tak czy siak, jedna z przedstawionych tam kobiet wydaje się być w pewnym stopniu autoportretem autorki.


I chyba to jest to. 

To tyle w temacie Rodziewiczówny. Rekolekcyjna herbatka dziś niestety czerwona, ale bliska herbatce owocowej z mocnym dodatkiem kokosa. Da się wypić. 


Jednak cofam to, co insynuowałam: bracia protestanci nie dyskryminują kobiet, przynajmniej w tej karciance. Katolicka karcianka biblijna (czy z postaciami świętych, na przykład) na pewno nie przewidziałaby aż tylu kobiet. :P


Po polsku Noemi. Teściowa Rut. A Rut, o ile dobrze liczę, była prababką króla Dawida. Noemi była wdową po Elimeleku (nie Elemelku) i matką dwóch synów. Przeżyła obu i po obu synach pozostały jej na głowie dwie synowe. Obie były Moabitkami, bo akurat wtedy Noemi mieszkała sobie w Moabie, na emigracji za chlebem. Kiedy więc wszyscy faceci w rodzinie poumierali, Noemi zdecydowała, że wraca do domu, do Betlejem. A jej synowa-wdowa Rut oświadczyła, że wraca z nią. I w Betlejem Noemi wydała Rut za swojego krewnego Booza, o ile dobrze liczę pradziadka króla Dawida, a potem wychowywała dziecko Rut. I tyle. Genów Noemi w królu Dawidzie jest tyle, ile przeszło z jej wspólnych genów z tym dalekim krewnym, czyli dziesiąta woda po kiślu. Noemi genetycznie nie wpisuje się w rodowód Mesjasza. Ona tylko delikatnie pociągała za niektóre sznurki. Jak to baba. 

2 komentarze:

  1. zgaduję: twoja matka. podpis
    czasami czytelniczka

    OdpowiedzUsuń
  2. Rodziewiczównę chyba nawet sfotografowano po raz ostatni w czasie powstania. Myślę, że noszenie spodni w tamtym czasie to było co innego niż dzisiaj, prawdziwa manifestacja (zresztą Rodziewiczówna korzystała z przywileju pochodzenia -- będąc chłopką szybko i raczej boleśnie dowiedziałaby się dlaczego ma nie nosić spodni i wyjść za mąż). Poza tym nie dziwi mnie (nie zaskakuje mnie) informacja o krzywdzeniu poddanego. To była dla niej inna, gorsza warstwa społeczna, która istniała po to, żeby ona mogła być szlachcicem pisującym książki. A chłop z kolei (logicznie patrząc) miał przede wszystkim obowiązki wobec własnej rodziny: oszczędzać energię, oszukiwać pana i przeżyć (relacja nauczyciel-uczeń jest jednak inna, zazwyczaj ;)).

    OdpowiedzUsuń

Uprzejmie proszę jakoś podpisywać komentarze. Istnieje ryzyko, że niepodpisane komentarze będę konsekwentnie ignorować.