When I am an old woman I shall wear purple With a red hat which doesn’t go, and doesn’t suit me. And I shall spend my pension on brandy and summer gloves And satin sandals, and say we’ve no money for butter. I shall sit down on the pavement when I’m tired And gobble up samples in shops and press alarm bells And run my stick along the public railings And make up for the sobriety of my youth. I shall go out in my slippers in the rain And pick the flowers in other people’s gardens And learn to spit.
You can wear terrible shirts and grow more fat And eat three pounds of sausages at a go Or only bread and pickle for a week And hoard pens and pencils and beermats and things in boxes.
But now we must have clothes that keep us dry And pay our rent and not swear in the street And set a good example for the children. We must have friends to dinner and read the papers.
But maybe I ought to practise a little now? So people who know me are not too shocked and surprised When suddenly I am old, and start to wear purple.

ten blog

Ten blog powstał z tęsknoty za emeryturą :), jako przygotowanie i może trochę oswojenie się z nowym etapem życia. A jednocześnie z tęsknoty za tym, co już było - dawno, dawno temu, kiedy byłam bardzo małą dziewczynką.
I z fascynacji stylem życia moich babć, które miały wtedy może tyle lat, co ja teraz. O ile to możliwe, chciałabym ten styl naśladować i trochę kontynuować.
I o tym właśnie jest ten blog.

piątek, 20 listopada 2026

czasem i fotopułapce się uda

 o:








A najlepsze jest to:


i to:


zrobione właśnie wtedy, kiedy już chciałam pisać, że jest za ciepło i dzięcioły przestały przylatywać.

To zdjęcia ze starej fotopułapki ustawionej w skrzynce po pelargoniach tak, że obejmuje całą klatkę karmnikową. W środku klatki jest fotokarmnik, ale on się dużo słabiej ładuje, więc dopóki nie przyjdą słoneczne dni, kamerka jest zasłonięta. I mam nadzieję, że przynajmniej się dzięki temu nie rozładuje całkiem, jak ostatnio było. 

W ogrodzie skończyłam dziś grabienie liści, powiesiłam dwa karmniki i do wiosny nie zamierzam robić nic oprócz zdjęć :) i okazjonalnego uzupełniania karmników. A oprócz ogrodu byłam dziś z mamą u lekarza, co uniemożliwiło mi skuteczne polowanie na spowiedź, i potem na zakupach - mam już prawie wszystkie składniki pierniczków. Po łikendzie trza się za nie wziąć... Na razie mam w planach wytrawne kruche ciasto na zawijańce z grzybami (mrożone odkryłam w lodówce) do barszczu z ostatnich własnych buraków. 

Herbatka hm

zielona z jagodami acai, cokolwiek to jest, a smak oscyluje między kwaśnym a zakurzonym. :P A na karteczce wylosowała się Sara.


Saraj, przezwana przez Boga księżniczką, długo niepłodna i kombinująca po swojemu, jakby to zrobić, żeby Bóg nie wyszedł na kłamczucha :P Kolejna piękna kobieta w Biblii (czy w Biblii w ogóle były jakieś brzydkie kobiety?), którą Abraham przedstawiał jako swoją siostrę. A Bóg nie pozwalał nikomu jej tknąć. Bo jak który próbował, sypały się nieszczęścia. (Prawie jak na złodzieja, który ukradł owieczkę z ogrodu biblijnego w moim mieście. I potem miał takiego pecha, że oddał owieczkę i jeszcze przeprosił proboszcza, ha.) Dobra. Wracając do Sary. Najbardziej znana jest z tego, że się śmiała, kiedy usłyszała, że ma w wieku 90 plus urodzić syna. Jasne. Tak jakby moja mama urodziła syna za trzy-cztery lata od dziś. Gratuluję pomysłu. Sama bym się śmiała. I popukała w głowę, to na pewno.
I czy mi się zdaje, czy Sara znika z Biblii po urodzeniu Izaaka i wypędzeniu Hagar z Izmaelem na pustynię (a sama chciała tego Izmaela, sama chciała) - tylko po to, żeby się pojawić z okazji swojego pogrzebu?

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Uprzejmie proszę jakoś podpisywać komentarze. Istnieje ryzyko, że niepodpisane komentarze będę konsekwentnie ignorować.