fruczak gołąbek

 mam nadzieję, że pokoju. Gołąbek pokoju, znaczy.

Co się u nas ostatnio w tematyce niepokojowej wyrabia, Wy nie chcecie wiedzieć, a ja nie powinnam opowiadać, bo zaraz dostanę etykietkę antypatriotki zdradzającej jakie tajemnice wojskowe :P. W każdym razie nie wierzcie w to, co czytacie, oni gadają i się chwalą, a rzeczywistość skrzeczy. Mam nadzieję, że następny dron poleci w kierunku Warszawy bardziej niż Lublina :P, bo nasze dzieci już mają traumy po imitacjach ewakuacji (i siedzeniu po szkolnych piwnicach do późnych godzin wieczornych, jako że dopiero wtedy pracujący rodzice mogli je odebrać, a samych dzieci ze schronu wypuścić nie wolno, procedury - te idealnie działające, no - nie pozwalają :P). No więc w ramach egalitaryzmu i równouprawnienia prosimy o jaką ewakuację dzieci wszystkich ministrów spraw beznadziejnych, niech też se w piwnicach posiedzą, a co. Ironia tym większa, że granica województwa mazowieckiego jest kilkanaście kilometrów ode mnie. I w jednej wsi (lubelskiej) alarm i ewakuacja, a w sąsiedniej (mazowieckiej) nic. O innych smaczkach, lepszych, naprawdę nie powinnam pisać.

Idealnie mi się wpasowało w to wszystko kolejne babskie czytadło

opowiadające o beznadziejnej organizacji Powstania Styczniowego. Nie jest to powieść, którą czyta się z radością czy innymi pozytywnymi uczuciami. Książka dołuje skutecznie i w innych okolicznościach historii zjechałabym ją od okładki do okładki. W obecnych warunkach napiszę tylko, że niewiele się zmieniło, a książka może jest przestrogą. 

Z konstruktywnych działań to wzięłam się za łazienkę, konkretnie za prysznic. Ostatnie ponad 40-stopniowe upały rozpuściły mi klej i odpadły prysznicowe półki. Trzeba było resztki kleju usunąć, a przy okazji zainwestować w nowe półki (stare pordzewiały trochę) i inny klej (droższy niż jedna półka). Powalczyłam też trochę z chyboczącym się uchwytem prysznica i chwilowo chybocze się mniej.

Zobaczymy, ile wytrzyma.

Mama zachowuje się ciut lepiej, zaliczyłyśmy kolejnego lekarza, który - jak zwykle - wiele nie mógł pomóc, jeszcze tylko dwóch lekarzy, potem audiolog i podolog - i tyle na wrzesień. Mam nadzieję, że z nadejściem jesieni i zimy mama spauzuje trochę z wizytami lekarskimi... no ale z nią zwykle bywa tak jak teraz - wynalazła sobie onegdaj ortopedę po nazwisku (bo koleżanki go chwalą), kazała mi się do niego zapisać, odczekała odpowiedni czas, a dziś rano mi oświadczyła, że po co ona w sumie tam idzie i ona nie chce do tego lekarza iść. O nie, moja pani. Za dużo hałasu narobiłaś, żeby teraz tak bez słowa rezygnować. Idziemy.

No i tak to się powoli toczy.