wakacyjnie 11

 i chyba przedostatnio. Kończy mi się urlop...

Tym razem Sandomierz.

Obawiam się, że nie zdążyłam zobaczyć nawet połowy tego, co w Sandomierzu zobaczyć warto. Na starówce panował iście wakacyjny tłok. Pełno ludzi łaziło po sandomierskich wąwozach. Prawie tak ładnych jak nasze. :P Tu wąwóz królowej Jadwigi:

Przy okazji widać, jak duży jest wąwóz w porównaniu do człowieka.

Sztuczna inteligencja stwierdziła, że te dziury to kolonia lęgowa żołn. Tyle, że żołny już przestały gniazdować. Warto tu wrócić w czerwcu...

Nigdy nie widziałam żołny. Nigdy nie widziałam też wąwozu z latarniami.

Latarnie są, dla odmiany, w wąwozie św. Jacka Odrowąża - tego od orzechów jacków, takich dużych orzechów włoskich. Podobno to św. Jacek O. sprowadził je i posadził najpierw właśnie w Sandomierzu.

A sam Odrowążowy wąwóz taki sobie. Tak mały, że kończy się, zanim się na dobre zaczął. 

Podobno w Sandomierzu jest jeszcze trzeci wąwóz o nieco skostniałej nazwie Piszczele, ale nie zdążyłam go odszukać. Specjalnej motywacji zresztą nie miałam, wyczytawszy, że najlepszy jest i tak wąwóz św. Jadwigi. A trzeba było jeszcze nawiedzić i Góry Pieprzowe.

Sandomierz w oddali.

Góry są pieprzowe, bo tworzące je skały wyglądają trochę jak usypany w ogromne stosy grubo mielony pieprz:

I kiedyś jeszcze bym chciała tu wrócić...