dwie trzecie marca

 za mną ostatni, daj Boże, dzień wagarowicza. Nie cierpię dni wagarowicza, bo to ani normalny dzień, ani wolne, lekcji nie poprowadzisz, do domu nie pójdziesz - czas się ciąąąągnie w nieskończoność i wychodzi na to, że nauczyciel ma za zadanie zabawiać tych, co jednak do szkoły przyszli. Nie wiem, zatańczyć na stole albo co. Z rozrzewnieniem wspominam, jak wagarowałam w pierwszy dzień wiosny zaczynając od 4 klasy podstawówki aż do matury. Jak jechaliśmy jakimiś karkołomnymi środkami transportu do Kazimierza, na przykład, i kładliśmy się na ziemi, żeby fiołki powąchać, bo przecież zrywanie kwiatów nie było dostatecznie ekologiczne. :) Albo jak włóczyłam się nad Wisłą, ślizgając się po wyrzuconych na brzeg niedotopionych krach i przypłacając to koszmarnym wybrudzeniem spodni. Głównie spodni, wszystkiego innego też. 

Kto teraz umie na wagary iść? 

Tymczasem za oknem zimno. Pojawiły się mewy

i szpaki - to te czarne kropeczki wśród liści.

Jak widać, trawa jeszcze wcale nie taka zielona.

A biały paw już tokuje.

Z babskich czytadeł - skończyłam "Jerychonkę" Rodziewiczównej. Jerychonka to pustynna róża, która podobno ma zdolność powrotu do życia po zasuszeniu - ale w powieści jerychonka nie odżyła i wszystko, no prawie, zawiodło.

W sumie fajne czytadło o zakochanej babie, która potrafi poświęcić dużo (ale nie wszystko) - i nic z tego nie ma. Bo w tym cały jest ambaras, żeby dwoje chciało naraz, nie. A w Jerychonce każdy kogoś kocha, ale żadna konfiguracja jakoś się nie sparowała. Morał z tej bajeczki? Kobieto, naprawdę nie jesteś zbawicielem świata. No.

Poza tym przerzucam tony kilobajtów w poszukiwaniu jakiegoś sensownego przepisu na świąteczne ciasta. I usiłuję się zmusić do sprzątania lub prasowania. Obawiam się jednak, że mam głęboko, czy jest posprzątane i wyprasowane. :P 

A zdjęcie dekady hm, myślę, że przylaszczkowe: