Maciejka mi pachnie z balkonu przez otwarte okno.
Maciejka nie jest wyglądna :P. Maciejka jest pachnąca. O ile w nocy przynajmniej rozwija płatki
Maciejka od zawsze rosła pod oknami. Otwierało się latem okno i maciejka pachniała. Taki prosty sposób na upiększenie życia.
Po radzie sierpniowej (chyba ostatniej) dobra wiadomość: mam 21 godzin w tym roku. Nie za dużo, nie za mało. Resztę godzin ma Pani, która być może weźmie po mnie schedę. :P
Na razie mozolnie kopię się z układaniem planu, ze szkolnym kalendarzem i z... przetworami. Zrobiłam już śliwki w occie, dosmażam powidła i dżem jabłkowy z antonówek.
się o mnie zaczynają upominać. Już siedzę w maturach i analizuję majowe wyniki, już szefowa wydzwania z prośbą o prace porządkowe, za pasem rada i takie tam przyjemności. Jeszcze nawet nie mam nadziei, że to ostatni raz, myślę, że za rok jeszcze będzie to samo. Ale za rok już nie będę może się szykować na kolejny cały rok walki. :P Tymczasem na dworze ciągle zimno, a zapowiadają dwa dni nagłych upałów z równie nagłym ochłodzeniem i już mnie na samą myśl gardło pobolewa. Na targu pojawiły się pierwsze antonówki, trzeba będzie z parę kilo usmażyć. I dopilnować węgierek.
Jedną z niewielu rzeczy, które prawie udało mi się w te wakacje zrobić, było uporządkowanie przepisów w jeden zeszyt, w dodatku taki, żeby dało się go otwierać i żeby sam się nie zamykał, jak większość zeszytów. I żeby dało się alfabetycznie dokładać kartki. A więc segregator.
Jeszcze parę przepisów trzeba wpisać i parę zdjęć dokleić, ale większość roboty zrobiłam.
Inne prace zaplanowane na wakacje z zasady leżą i kwiczą, i będą kwiczeć do kolejnych wakacji. Miałam posprzątać, powyrzucać trochę niepotrzebnych pracowych gratów, trochę powyszywać, zmniejszyć tzn. głównie skrócić :P kilka ciuchów, uporządkować zalegające na twardym dysku zdjęcia. I co? I nic.
zabrałam kilka tomików z bukkrosingu i wsiąkłam. Przeszukałam internety i skompletowałam całą serię:
45 tomików, większość z nich już kiedyś czytałam, ale zamierzam do nich wracać z przyjemnością. Obecnie kończę to:
Jedna z lepszych książek Rodziewiczówny, jak dawno już nie z niecierpliwością przerzucałam strony, żeby dowiedzieć się, co będzie dalej. :) W ogóle mam wrażenie, że pisząc to dziełko autorka bawiła się z czytelnikiem. W każdym razie ja czuję się stroną tej zabawy. Wydaje ci się, czytelniku, że powinno być tak? A właśnie, że będzie inaczej. :P I tak do końca.
Lubię to. Za mądrość podaną w wyjątkowo lekkostrawnej postaci. Za pokazanie, że warto być przyzwoitym, nawet jeśli się po drodze umrze. Za przywiązanie do ziemi, do pracy, do wschodniej wsi z jej wielokulturowym pięknem. Za świat, w którym prawda znaczy prawda, dobro znaczy dobro. Trochę ku marzeniom, trochę ku pokrzepieniu serc.
Będzie w każdym razie co czytać całą emeryturę. :)
15 sierpnia. Bukieciki ziół do poświęcenia przynoszą głównie mniej lub bardziej starsze panie. Więc ja też.
Obowiązkowo z krwawnikiem
miętą
wrotyczem
nawłocią
i paroma innymi takimi.
oraz w zalewie słodko-kwaśnej z curry.
Na bieżące zjadanie przygotowałam ogórki małosolne.
Małosolne po trzydniowym pobycie w solance w garnku kamionkowym lądują w słoikach i trzymam je w lodówce, żeby się za szybko nie zakisiły.
wybieram się na emeryturę. I tu będzie lista rzeczy do zrobienia i rzeczy, które mam w planach.
Oczywiście, że zdaję sobie sprawę, że 90% tego wszystkiego nie ma prawa mi wyjść. Bo życie się skomplikuje jak nie w ten, to w inny sposób. I zonk. Ale planowanie jest częścią przyjemności. I może sposobem, żeby nie przepatałaszyć tych - w końcu ostatnich, więc może najważniejszych - lat. Miesięcy. Dni.
A więc. Jak już przejdę na emeryturę, to...