Suszenie suchych chwastów nie jest specjalnie skomplikowane, więc wyschły szybko. Pierwszy styczniowy słoik wygląda tak:
Do kalejdoskopu, okazało się, trzeba włożyć sporo zielska, inaczej nie ma efektu.
Przypominam dominujące kolory: biel, beż, brąz, szarość, czerń. Zgadza się?
BTW: zdjęcia i filmiki lepiej robić komórką, aparatem nie da się w ogóle trafić w oko kalejdoskopu. Komórką jak cię mogę:
I filmik:
Jestem zmęczona zadaniowością. Jeśli ktoś pamięta niezwykle intensywny czelendż 2025 z poprzedniego bloga, to nawet się nie zdziwi. :) Zadania zostawiam sobie na kolejny rok, a może na jeszcze kolejny. Tymczasem na rok 2026 zaplanowałam czelendż spacerowo-botaniczno-kreatywny.
Czelendż obejmuje (w planach) 4 elementy wykonywane 2 razy w każdym miesiącu. Po pierwsze, spacer (czyli dwa spacery na miesiąc, bliżej początku miesiąca i po połowie). Po drugie, zebranie 5-6 charakterystycznych dla czasu i miejsca roślin - takich, które łatwo na płasko zasuszyć, więc wszelkie jagody i owoce odpadają. Potem zasuszenie tych roślin między kartkami jakiejś starej książki. Starej, z makulaturowego papieru. Po trzecie, wykonanie "słoika" z części zasuszonych roślin - na pamiątkę, a także ułożenie części tych samych roślin w self-made kalejdoskopie (znowu - może pamiętają go czytelnicy starego bloga). Zdjęcia ze spaceru, zdjęcie zebranych roślin oraz zdjęcia "słoika", a także zdjęcia i film z kalejdoskopu będą zamieszczane w kolejnych wpisach na tym blogu jako hm dokumentacja czelendżu.
Robiąc ten czelendż chcę po pierwsze cieszyć się systematycznym spacerowaniem, choćby po ulicy i na krótkim dystansie. Po drugie, chcę zauważyć kolejno pojawiające się roślinki (i zmiany dominującej kolorystyki - tu ukłon w stronę Oli). Po trzecie, chcę zrobić kolekcję roślinek w "słoikach" - w sumie przewiduję 24 - i kolekcję zdjęć i filmików z kalejdoskopu, które, mam nadzieję, będą niezłą frajdą w wykonaniu i oglądaniu.
A więc. Pierwszy styczniowy spacer:
Zaśnieżoną ulicą do pracy. Spod śniegu sterczy sporo tak zwanych badyli:
Dominujące kolory: biały, beż, brąz, czerń.
Zebrane rośliny:
Pozostałości po krwawniku, marchwi dzikiej, bylicy pospolitej, jakiejś trawie, owoce jesionu, gałązki lipy. Suszą się.
Ostatnie mam nadzieję święta z wiszącą nade mną groźbą nieuchronnego powrotu do pracy.
Zdjęcie dekady:
w międzyczasie przeżyłam ostatnią szkolną wigilię. Nie że mam jakieś specjalnie słodkie i sentymentalne rozkminy w temacie ostatniej szkolnej wigilii w życiu, nie.
Porwał mnie szał sprzątania i u mamy w zasadzie już posprzątałam. Jutro ubiorę choinkę i muszę zająć się sprzątaniem u siebie, bo potem gotowanie, pieczenie i takie tam. Skończyły się też w międzyczasie parafialne rekolekcje adwentowe. Gdyby wszystkie dni były takie jak ostatni - warto by było chodzić. Tymczasem w dwa pierwsze dni 5/6 kazań skupiało się na naukowych (lub pseudonaukowych) wywodach o budowie wszechświata i ludzkiego ciała. Z tego co zrozumiałam, to rekolekcjonista wprawdzie wierzy, że ziemia jest okrągła, ale teorię ewolucji odrzuca. :P Zresztą zna ją tylko w XIX-wiecznym brzmieniu.
Zdjęcie dekady:
przygotowania do Świąt w toku. Powstał domek z piernika
z otoczeniem.
Ogarnęłam rodzinny cmentarz.
Zmagam się z brakiem czasu na porządki (zaczęłam sprzątać u mamy, ale jak wracam z pracy, jest ciemno i nie mam już na nic energii, a i lekcje na jutro nie przygotują się same ani prace się same nie posprawdzają...). Zmagam się też z chorobami mamy. I pocieszam się, że za rok będę mieć więcej czasu na wszystko.
w szkole we wszystkich klasach zakończyłam dział 3 z 8. W domu mozolnie szykuję święta. I czytam.
Kolejny tom Rodziewiczówny. Wystarczająco fajny. Opowiada o zranieniach i sposobach radzenia sobie z nimi - i według Autorki najlepszym jest fizyczna praca. I niemal jestem skłonna uwierzyć, że Rodziewiczówna popierała możliwość rozwodów, choć bez opcji wchodzenia w kolejny związek potem. Niesłychanie rewolucyjne jak na jej czasy. Poza tym książka o emancypacji, o radzeniu sobie na świecie bez męża (nawet jeśli się go - kiepskiego bo kiepskiego - ma). I że gdyby wszystkie kobiety zachowywały się jak ludzie (sic), to mężczyźni musieli by się zmienić. A tak to nie muszą.
No.
I jeszcze zdjęcie dekady. Grudnik.
Nie bardzo lubię takie dni, bo w sumie nie wiadomo: są lekcje czy nie ma. No ale było, minęło, więcej nie będzie.