o czytadłach, z naciskiem na Andersena

 Kolejny tom Rodziewiczównej przeczytany.

Jak na razie na liście przebojów zajmuje miejsce ostatnie. Bohater jest raczej antybohaterem, zdradza swoją ziemię, wiary dochowuje jedynie swojemu cudacznie rozumianemu honorowi. Świat jest pokręcony i zły, Sodoma bez jednego sprawiedliwego.

Kolejną pozycją na liście czytelniczej są Baśnie Andersena. 

Przedziwnie podobne w ukazaniu opisywanego świata: u Andersena nie warto liczyć na dobre zakończenie historii, częściej się nie zdarzy, niż zdarzy. Świat częściej niż rzadziej jest okrutny i zły. Opis warstwy arystokracji - jak choćby w Świniopasie - wypisz-wymaluj jak w Magnacie Rodziewiczówny. Obawiam się, że u Andersena ucieka mi wiele gierek słownych, kontekstów sytuacyjnych i sformułowań zrozumiałych tylko dla Duńczyków, a może szerzej: dla Skandynawów. Mi się zapala lampka, że autor miał na myśli, ale nie potrafię odszyfrować co.

Mój mózg zalicza Baśnie Andersena do tej samej szufladki, co szwedzką Cudowną podróż - jeśli ktoś ją zna i pamięta. Jakoś mi się nakłada sposób rozumowania i sposób narracji. Nawet jeśli w Cudownej podróży nie ma Boga.

U Andersena - jak i u Rodziewiczówny - Bóg jest. Z tym, że Boga Rodziewiczówny mniej więcej znam. Boga Andersena zgaduję. To Bóg Dziewczynki z zapałkami, chyba bliskiej krewnej Kopciuszka - z tym, że u Andersena dobre zakończenie występuje chyba nawet rzadziej niż u braci Grimm). To Bóg starego dębu, co śnił sen życia w wigilijną noc (motyw Wigilii i Bożego Narodzenia wraca Bajkach często) - i to jest ostatnia noc jego życia. To Bóg, który ukarał złego księcia ukąszeniem komara, i który w końcu zlitował się nad dziewczyną, co podeptała chleb. BTW w tej bajce Andersen wyraźnie opisał czyściec. Nieźle jak na protestanta. Co ciekawe, opisuje też kościoły pod wezwaniem przeróżnych świętych - i jakie to nieprotestanckie.

I tak, zgadzam się, że większości bajek Andersena dzieci czytać nie powinny.